Lijn 300+1

09:10. Nog 5 minuten. Ik sta al op tijd bij halte Maleisiëlaan, die voor mijn gevoel nu aan de andere kant van Drunen ligt. Lijn 137 is met pensioen en heeft plaatsgemaakt voor het zusje van lijn 300: lijn 301. Het blijft een flink aantal kilometers naar Tilburg. Ik reis ze graag af, want het eindpunt is de perfecte studie. Een dag richting mijn studie, zonder een flinke busreis is niet compleet. Het is onmisbaar geworden, niet weg te denken. 
Elke dag die retro-achtige bekleding op de asfaltgrijze stoelen, die typische busgeur en reizigers die bijna onderuit gaan wanneer ze een plekje proberen te bemachtigen en de bus van stilstand het op een rijden zet. Leuke en knorrige buschauffeurs die je niet bij naam kent, maar ze herkent aan het type snor. 
Ik stap de bus in, check in en ga zitten, vaak op hetzelfde plekje. Niet te ver naar voren, niet te ver naar achteren. Mijn favoriete plekje. Ik ‘plug’ de iPod-oortjes in mijn oren en druk op ‘play’. Het volume compenseer ik met het aantal decibel die de bus rond giert. Ik ben benieuwd hoe de nieuwe lijn zijn weg gaat maken. Welke plekken in Waalwijk, Sprang-Capelle en Kaatsheuvel zal ik nooit meer zien? Die plekken waarvan ik ze altijd maar vanuit lijn 137 gezien heb. De plekken waar ik anders nooit kom. 
De bus raakt voller. Het zou een perfecte ontmoetingsplek zijn. Het is een plek waar iedereen iets met elkaar deelt: je checkt in, gaat zitten en checkt op het juiste moment weer uit. Maar iedereen zwijgt. Iedereen denkt na en zit in zijn eigen wereldje. Iedereen gaat alleen zitten op zijn ‘eigen’ bankje, tot dit niet meer gaat. Op dit punt moeten instappende reizigers kiezen naast wie zij willen zitten. Een keuze die razendsnel gemaakt moet worden. Eenmaal gekozen begroet je elkaar niet, je kijkt elkaar niet aan en je voelt je (bijna) ongemakkelijk. Een busreis zou toch veel leuker zijn als iedereen elkaar zou begroeten en iedereen de verhalen van alledag met elkaar zou delen? 
Er komt iemand naast me zitten. Misschien moet ik mijn oortjes uit doen. Ja? Nee. Het is te krap. Ik zou haar nog een dreun geven met mijn elleboog als ik niet uitkijk. Dan maar shufflen door mijn playlist. Ik stop bij een piano cover van ‘Mad World’. Heerlijk.
Ik vergeet even de tijd, starend naar de witte strepen op de weg. “Tilburg Centraal Station, reist u met uw OV-chipkaart? Vergeet dan niet om uit te checken.” O .We zijn er al. Jeetje, wat scheelt dat. De nieuwe lijn laat me op een dag nog eens helemaal uitgerust op school aankomen, want ik kon een halfuur langer blijven liggen dan voorheen. 
Ik check uit en loop richting de stadsbus die stopt bij een halte aan school. “Joni!” hoor ik rechts van mij. Het is een klasgenootje, ook uit Drunen. Ze stapt uit lijn 136. Ik gniffel.
 
Drunen4you
Postbus 82
5150 AB Drunen
info@drunen4you.nl
Telefoon: 06-46740526
Terug naar boven